Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

12 Δεκεμβρίου 2013

Αγάπη και Βοήθεια





ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΑΙΜΑ.







Συνάνθρωπος που νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στο ΓΝΝΘΑ Σωτηρία
χρειάζεται επειγόντως αίμα. Κάνουμε έκκληση για βοήθεια. 

Παρακαλούμε όσοι μπορείτε να βοηθήσετε.

Επικοινωνήστε στο  6975885691. 


Πηγή: Οσία Ευχή

10 Νοεμβρίου 2013

17 Οκτωβρίου 2013

Μην ποτίζεις τα αγκάθια...


Ο  γέροντας,  πατήρ  Πορφύριος,  παρουσίαζε  με  απλό  παραστατικό  και  κατανοητό  τρόπο,  τα  μυστικά  του  πνευματικού  αγώνα. Έλεγε: “Τι  είναι  χριστιανικός  αγώνας;  Να, η  ψυχή  είναι  ένας  κήπος  χωρισμένος  σε  δύο  μέρη. Στον  μισό  φυτρώνουν  αγκάθια,  στον  άλλο  μισό  λουλούδια. Και  έχομε  μια  δεξαμενή  νερού ( τις  δυνάμεις της  ψυχής ) με  δυο  βρύσες  και  δυο  αυλάκια. Η  μία  κατευθύνει  το  νερό  στα  αγκάθια  και  η  άλλη  στα  λουλούδια. Κάθε  φορά  μόνο  μια  βρύση  μπορώ να  ανοίξω. Αφήνω  απότιστα  τα  αγκάθια  και  μαραίνονται,  ποτίζω  τα  λουλούδια  και  ανθίζουν .  Ο Γέροντας  δεν  μιλούσε  για  μονομερή  δαιμονισμό  ή  αγγελισμό  της  ψυχής. Την  έβλεπε, όπως  πράγματι  είναι, επηρεασμένη  και  από  δαίμονες  και  από  αγγέλους. Δεν  ήθελε  να  βλέπει  το  Χριστιανό  να  αγωνίζεται  αρνητικά, ασχολούμενο  με  το  ξερίζωμα  των  αγκαθιών.Ήθελε  να  τον  βλέπει  να  αγωνίζεται  θετικά,  ασχολούμενο  με  το  πότισμα  των  λουλουδιών (αγγελικών αρετών). 

6 Οκτωβρίου 2013

Αγάπη και Βοήθεια

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ

της Στέλλας Μεϊμάρη

 
Υπάρχουν κάποια παιδάκια που αντί να παίζουν ξέγνοιαστα, αναγκάζονται να γνωρίσουν από πολύ μικρά το σκληρό πρόσωπο της ζωής, μπανοβγαίνοντας σε ψυχρά δωμάτια νοσοκομείων και χειρουργείων.



Ένα από αυτά τα παιδάκια είναι και η Παρασκευή-Ευφραιμία Θεοδώρου. Η πεντάχρονη μικρούλα δεν μπορεί ούτε να δει, ούτε να μιλήσει, ούτε να περπατήσει.

Ο λόγος; Ανά πάσα στιγμή μπορεί να υποστεί αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.

To κοριτσάκι, σε ηλικία μόλις έξι μηνών, υποβλήθηκε στην πρώτη του εγχείρηση στο Γενικό Νοσοκομείο «Γεννηματάς», παρότι, όπως λέει χαρακτηριστικά στο «Αγιορείτικο Βήμα» ο πατέρας του, κ. Απόστολος Θεοδώρου, οι γιατροί είχαν δηλώσει εξαρχής ότι «πρέπει να σταματήσει να κάνει πειράματα στην Ελλάδα, καθώς δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα».

Και όντως, η εγχείρηση δεν έφερε κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Αντίθετα, η μικρούλα υπέστη καθολική αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς και έπρεπε να μεταβεί επειγόντως στο εξωτερικό.

Η μόνη λύση, λοιπόν, ήταν να μεταφερθεί η Παρασκευούλα στην Αμερική, στο εξειδικευμένο Children’s Hospital of Los Angeles - Doheny Retina Institute, το οποίο διευθύνει ο Thomas Lee, MD, ειδικός στις σύνθετες διαταραχές του αμφιβληστροειδούς παιδιών.

Και παρότι τα έξοδα για την οικογένεια ήταν υπέρογκα, την άνοιξη του 2009 η Παρασκευή κατάφερε να ταξιδέψει μέχρι το συγκεκριμένο νοσοκομείο του Λος Άντζελες και να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και στα δυο της μάτια.

«Η χαρά μας ήταν ανέλπιστη. Η μικρή τους πρώτους μήνες έδειχνε σημάδια βελτίωσης, έβλεπε, αντιλαμβανόταν το φως, τον ήλιο. Ξαφνικά όμως υπέστη ξανά αποκόλληση», μας λέει ο κ. Θεοδώρου.

Κανείς γονιός, όμως, δεν θα εγκατέλειπε τόσο εύκολα την ελπίδα να ζήσει το παιδί του μια κανονική ζωή. Να δει, να μιλήσει, να περπατήσει, να μπορέσει να παίξει με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Έτσι, λοιπόν, η οικογένεια Θεοδώρου παλεύει να βρει και πάλι τα χρήματα από την αρχή για να μπορέσει να ταξιδέψει ξανά το μικρό αγγελούδι στην Αμερική.

Τα έξοδα, βέβαια, για την οικογένεια της μικρής Παρασκευούλας δεν σταματάνε εδώ. Το παιδί πάσχει από οστεοπόρωση σοβαρού βαθμού, που μπορεί να του προκαλέσει κατάγματα.

Ευτυχώς, το κόστος αυτών των φαρμάκων τα καλύπτει η Πρόνοια. Ωστόσο, για την εγχείρηση εκτός Ελλάδας το υπουργείο Υγείας καλύπτει μόλις το 1/3 των εξόδων.

«Το ποσό είναι μεγάλο. Την προηγούμενη φορά για 33 μέρες που μείναμε στην Αμερική, πληρώσαμε 105.000 ευρώ. Και τώρα κανείς δεν ξέρει πάλι πόσο θα χρειαστεί να παραμείνουμε εκεί. Θέλουμε να θεραπευτεί οριστικά η Παρασκευούλα μας αυτή τη φορά και να βρούμε λύση και για την οστεοπόρωση. Μόλις βρεθούν τα χρήματα θα φύγουμε αμέσως για την Αμερική», τονίζει, γεμάτος αγωνία, ο πατέρας.

Για τους ελάχιστους δύσπιστους, σας παραθέτουμε παρακάτω όλα τα ιατρικά έγγραφα που διαβεβαιώνουν για την πάθηση του παιδιού και την ανάγκη μεταφοράς του στο εξωτερικό για να εγχειριστεί.

Ας βοηθήσουμε όλοι μαζί την μικρή Παρασκευούλα στη μεγάλη αυτή μάχη που δίνει από τη στιγμή που γεννήθηκε. Και ας μη σταθούν εμπόδιο τα χρήματα μπροστά στη ζωή και την υγεία μιας αθώας ψυχούλας.

Με τις ευχές και την αγάπη μας να πάει το συντομότερο Αμερική και να γυρίσει πίσω γερή και δυνατή.

Όποιος θέλει να λάβει μέρος στον αγώνα σωτηρίας της τετράχρονης Παρασκευής, μπορεί να επικοινωνήσει με τον Απόστολο Θεοδώρου στο 6979724915 και 6942216572

Όποιος μπορεί να συνεισφέρει, ο λογαριασμός της οικογένειας είναι:

Απόστολος Θεοδώρου
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
ΑΡ. ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ: 733/625364-40
ΙΒΑΝ: GR4301107330000073362536440

επίσης

Απόστολος Θεοδώρου
ALPHA TΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ
ΑΡ. ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ: 133-002101-280728
ΙΒΑΝ: GR13 0140 1330 1330 0210 1280 728






Πηγή: http://www.panoramapress.gr/
Πηγή: http://www.agioritikovima.gr/

Read more: http://www.osiaefxi.com/2013/10/blog-post_6.html#ixzz2gv0igs5r

30 Σεπτεμβρίου 2013

Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου;

Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία του αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, για να βρει τον πέντε ετών γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

-Μπαμπά, μπορώ να ρωτήσω κάτι; 
-Ναι, βεβαίως, τι είναι;

-Μπαμπά, πόσα παίρνεις σε μια ώρα;
-Αυτό δεν είναι δίκη σου δουλειά, απάντησε θυμωμένος ο πατέρας.
-Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ, πες μου πόσα παίρνεις σε μια ώρα;
-Εάν πρέπει να ξέρεις, παίρνω 40 ευρώ την ώρα.
-Ωχ! Μπαμπά, σε παρακαλώ, μπορείς να μου δανείσεις 20 ευρώ;
-Εάν ο μόνος λόγος που ρώτησες είναι να δανεισθείς κάποια χρήματα, για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατ΄ευθείαν στο δωμάτιο σου και στο κρεβάτι σου. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.
Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιο του και έκλεισε την πόρτα. Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε όλο και περισσότερο. «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση, για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;».
Μετά από μια περίπου ώρα ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και σκέφθηκε: «Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά ν΄αγοράσει ο μικρός με τα 20 ευρώ. Και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά». Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και την άνοιξε.
-Κοιμάσαι, γιε μου; Ρώτησε.
-Δεν κοιμάμαι, απάντησε το αγόρι.
-Σκεφτόμουν ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια μεγάλη μέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα. Εδώ είναι τα 20 ευρώ που μου ζήτησες». Το παιδί έτρεξε κατ΄ευθείαν επάνω του χαμογελώντας.
-Σ΄ ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Κατόπιν πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα. Ο πατέρας, μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει να νευριάζει, ενώ εκείνο αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματα του και κοιτάζει τον μπαμπά του, που το ρωτά:
-Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα, εφόσον έχεις ήδη μερικά;
-Μπαμπά, έχω 40 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου; Σε παρακαλώ, έλα αύριο νωρίς στο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.
Ο πατέρας ένοιωσε συντετριμμένος. Αγκάλιασε το μικρό γιο του και τον ικέτευσε να τον συγχωρήσει.

Πηγή: synaksi.blogspot.gr  



13 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Αλέξης και το ξύλινο άλογο...



Η εικόνα προέρχεται από το ομώνυμο βιβλίο


-Ψιτ! παλιόφιλε, εμένα με ξέχασες. Το ξύλινο αλογάκι τον φώναξε μέσα απ’ το σαλόνι.
Τρεχάλα ο Αλέξης ανέβηκε τα σκαλιά, έσφιξε με λαχτάρα το αλογάκι στην αγκαλιά του.
-Ξέρεις…, του είπε, δεν χάλασα εγώ την κόρνα.
-Το ξέρω, είπε το άλογο.
-Πως το ξέρεις; απόρησε ο Αλέξης.
-Το ξέρω, γιατί έγινε ολόκληρη φασαρία σήμερα εδώ.
-Μα εγώ εδώ ήμουν και δεν άκουσα τίποτα! απόρησε ο Αλέξης.
Χαμογέλασε το ξύλινο άλογο.
-Ξέρεις, είπε πειραχτικά, πόσα λίγα πράγματα καταλαβαίνουν οι άνθρωποι!
-Είναι κουσούρι να είσαι άνθρωπος; Αναστέναξε ο Αλέξης μπρός σ’ αυτή τη δυστυχία.
-Ευτυχώς τουλάχιστον είσαι παιδί. Τον παρηγόρησε το άλογο.
-Μα θα μεγαλώσω κάποια μέρα. Συννέφιασε το πρόσωπο του Αλέξη.
Κάποια σκέψη του ήρθε και αναγάλλιασε. Θα πιω ούζο! Άκουσα πως δίνουν ούζο στα σκυλάκια οι άνθρωποι και δεν μεγαλώνουν. Θα πιώ και εγώ λοιπόν ούζο.
Γέλασε στο ξύλινο αλογάκι.
-Θα γίνεις μπεκρούλιακας με το ούζο, είπε.
-Τότε είμαι χαμένος, αφού θα ‘χω το κουσούρι να είμαι άνθρωπος. Απελπίστηκε πια ο Αλέξης.
-Ξέρεις, είπε το αλογάκι, δεν ξέρω πολλά πράγματα, αλλά νομίζω πως μπορείς κι όταν θα γίνεις μεγάλος άνθρωπος να είσαι στην ψυχή παιδί.
-Πως γίνεται αυτό το σπουδαίο; Ρώτησε ο Αλέξης, γιατί ήθελε να γίνει κι ένας ψηλός άνδρας, μεγάλος, σαν τον πατέρα του.
-Δεν ξέρω κι εγώ, το άλογο σκέφτηκε, μα δεν ξέρω, ξανάπε. Ίσως μείνεις παιδί, αν δεν είσαι κακός.
-Ξέρω και κακά παιδιά, πετάχτηκε ο Αλέξης.
-Κι εγώ ξέρω. Συμφώνησε το άλογο. […]
…Το άλογο σταμάτησε να πάρει μία ανάσα.
-Έτσι έγινε και σήμερα ο θείος σου δεν έχει κόρνα˙ την έχει τώρα το ελαφάκι και καμαρώνει!
-Αυτό που λες είναι παραμύθι. Θύμωσε ο Αλέξης. Κανένα ελαφάκι δεν έχασε ποτέ κέρατο, κανένα ελαφάκι δεν ήρθε εδώ σήμερα, κι αν θες να μάθεις, την κόρνα την χάλασα εγώ το πρωί.
-Α! Ωραία, είπε το αλογάκι χωρίς να δείξει έκπληξη. Εγώ λέω παραμύθια, μα εσύ λες ψέματα.
-Ψέματα είναι και τα παραμύθια, κι έτσι είμαστε πάτσι! Ο Αλέξης σα να ζήταγε και τα ρέστα.
-Ξέρεις, είπε το αλογάκι και ξερόβηξε. Συμφωνήσαμε, σαν έρθει ο πατέρας σου, να τον ρωτήσουμε, τι θα πει να είσαι παιδί. Γιατί δεν το ξέρω. Θα έπρεπε ακόμη, όταν με το καλό ‘ρθει, να τον ρωτήσουμε τι θα πει να είσαι άντρας. Γιατί ούτε αυτό το ξέρω. Μα κείνο που ξέρω είναι πως ποτέ ένας άντρας δεν πρέπει να λέει ψέματα. Γιατί τότε τι άντρας είναι;
Ο Αλέξης ήθελε πολύ να γίνει άντρας. Να γίνει σαν το πατέρα του. Μα σωστά είπε το αλογάκι, άντρας ψεύτης, δεν είναι άντρας.
Ο Αλέξης προχώρησε προς το παράθυρο κι ήταν η πρώτη φορά που βούρκωσαν τα μάτια του.
-Αλογάκι, μην το πεις πουθενά, μα δεν είμαι ευτυχισμένος. Και τόση ώρα που μού ‘λεγες για το ελαφάκι, ένοιωθα ντροπή! Είπε με φωνή που μόλις ακουγόταν.
-Δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, όταν λες ψέματα, γιατί κλαίει το καλό σου αγγελάκι.
-Κι αυτό που μου λες είναι ψέματα, μούτρωσε ο Αλέξης.
-Με συγχωρείς, αλλά δεν μοιάζουμε. Το αλογάκι όλο αξιοπρέπεια στήλωσε την ουρά του, την ζύγισε στον αέρα κι έφυγε.
Έμεινε μόνος ο Αλέξης και πικραμένος, Ούτε λίγο ούτε πολύ ήταν ένας ψεύτης.
Η φωτογραφία του πατέρα του, όπως τον κοίταζε, δεν χαμογελούσε.
-Είπες τίποτα πατέρα; ρώτησε ο Αλέξης την φωτογραφία.
Ο πατέρας δεν απάντησε.
Αναστέναξε ο Αλέξης και με μικρά βήματα προχώρησε να συναντήσει το θείο του. Πως θ’ άρχιζε;
«Ξέρεις θείε, το ελάφι δεν πήρε την κόρνα! Ξέρεις θειε, δεν κατάλαβα πως έσπασε η κόρνα! Ξέρεις, ήταν έτοιμη να χαλάσει η κόρνα».
Έγινε τώρα πιο γρήγορο το βήμα του Αλέξη. Ήτανε λίγο χλωμός, όταν αντάμωσε το θείο.
-Θείε εγώ χάλασα την κόρνα! Σου είπα και ψέματα… έτσι άρχισε.
Και το ξύλινο αλογάκι χοροπηδούσε από χαρά στην πράσινη χλόη.

Περίεργο, αλλά ο Αλέξης ήταν ευτυχισμένος.      



Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο Αλέξης με το ξύλινο άλογο" 

12 Σεπτεμβρίου 2013

Love like stars...

-«Χαλάει ποτέ η αγάπη;» ρώτησε… 
«Λυγίζει άραγε ποτέ και σπάει; Κι αν ναι, μπορείς να την κολλήσεις, να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις;»
-«Α, δε ξέρω! Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα σ’ αγαπώ για πάντα».
-«Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε θα μ’ αγαπάς ακόμη;»
-«Η αγάπη είναι σαν τ’ αστέρια! ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει!»



Debi Gliori, «Θα σ’ αγαπώ ό,τι κι αν γίνει»

10 Σεπτεμβρίου 2013

Σκέψεις περί αγάπης...

Μιας και πλημμύρισε αγάπη το internet, δράττομαι της ευκαιρίας να αναρτήσω ένα κείμενο που είχα γράψει το 2011! Κάποιες σκέψεις μου σχετικά με την αγάπη!

Πραγματική Αγάπη είναι να αγαπάς τον άλλο χωρίς να ζητήσεις από εκείνον να σε αγαπήσει. Σου αρκεί η αγάπη που έχεις εσύ προς το άλλο πρόσωπο! Πραγματική Αγάπη είναι να αγαπάς τον άλλο έτσι όπως ακριβώς είναι χωρίς να θέλεις να τον αλλάξεις καθόλου. Ποιος όμως θα μπορούσε να νιώσει αυτή την αγάπη, να μην έχει καθόλου εγωϊστική τάση και να “απαιτεί” ο άλλος να τον αγάπα; Όλοι μας θέλουμε οι άλλοι να μας συμπαθούν και να είναι δίπλα μας, και αν ακόμη δώσουμε πράγματα από την καρδιά μας στον άλλον άνθρωπο και δεν λάβουμε αυτό που πιστεύουμε ότι μας αναλογούσε, ή χειρότερα, δεν λάβουμε τίποτε, τότε στενοχωριόμαστε πάρα πολύ μέχρι που φθάνουμε και σε ακραίες καταστάσεις, όπως είναι η κατάθλιψη και η αυτοκτονία. Γι' αυτό όταν δίνουμε κάτι σε κάποιον άνθρωπο, καλό θα είναι να μην περιμένουμε ανταπόδωση, γιατί θα απογοητευθούμε. Έτσι θα είμαστε αληθινά ελεύθεροι! Επίσης, πρέπει να μάθουμε να ακούμε τον άλλον άνθρωπο και όχι μόνο τον εαυτό μας. Στις μέρες μας δυστυχώς δεν μάθαμε να ακούμε, μάθαμε να μιλάμε περισσότερο, παρά να ακούμε. Τα μαθήματα που έχουμε και στο σχολείο και που κάνουμε και στο Πανεπιστήμιο αφορούν την γλώσσα και πως θα μάθουμε να μιλάμε ωραία και να χειριζόμαστε σωστά την γλώσσα. Ακόμη και οι αρχαίοι ημων πρόγονοι ενδιαφέρονταν για την γλώσσα και είχαν ως κύριο μέλημά τους την διδασκαλία της ρητορικής, καθώς και το πως θα μπορέσουν να πείσουν τους γύρω τους με τα λεγόμενά τους. Κανείς δεν μας έμαθε και δεν μας δίδαξε πως να ακούμε τον άλλον άνθρωπο. Για να μπορέσουμε όμως να επικοινωνήσουμε με τους γύρω μας θα πρέπει να μάθουμε και να ακούμε...

(Απρίλιος 2011)

Lia@

4 Ιουλίου 2013

Αν τ' αγαπάς...


«…Και τα λόγια φεύγουν;
-Και τα λόγια.
-Και τα γέλια;
-Και τα γέλια.
-Και τα δάκρυα, γιαγιά;
-Και τα δάκρυα, γιε μου.
-Και όλα γυρίζουν πίσω λίγο διαφορετικά;
-Όλα, όλα…
-Και δεν υπάρχει τίποτα που να μένει στη θέση του για πάντα; Δεν υπάρχει τίποτα που να μη φεύγει ποτέ;
-Πως δεν υπάρχει! Αυτό που δε φεύγει από τη θέση του είναι η αγάπη μας για όλα αυτά που φεύγουν. Αυτή είναι που τα ξαναφέρνει όλα πίσω. Χωρίς αυτή, τίποτα δε θα ξαναρχόταν…» 



Β. Νευροκοπλή, «Αν τα αγαπάς ξανάρχονται»

1 Ιουλίου 2013

Εγώ, το αγέννητο παιδί...

Γεια σας.

Είμαι ένα παιδάκι


    Στο ξεκίνημα της ζωής μου!


-την πρώτη εβδομάδα
Στο μέσο του κύκλου της μητέρας μου, δύο εβδομάδες μετά την τελευταία της περίοδο, το ωάριό
της, με τα 23 χρωμοσώματα περίμενε στην ωοθήκη. Τότε ήρθε το σπερματοζωάριο του πατέρα μου με άλλα 23 χρωμοσώματα και αγκαλιάστηκαν σφιχτά, δημιουργώντας εμένα!  Δύο μέρες περίπου μετά άρχισα να μεγαλώνω ιλιγγιωδώς και να διαφοροποιούμαι από τους γονείς μου. Έχω ήδη περάσει μέσα απ’ τις σάλπιγγες της μητέρας μου κι εγκαταστάθηκα στη μήτρα της. Εδώ θα φωλιάσω ώσπου να γεννηθώ.




-την δεύτερη εβδομάδα
Ήδη έχω πολλαπλασιαστεί σε πολλές χιλιάδες κύτταρα, διαφοροποιημένα σε τρία βλαστικά φύλλα. Σε 9 μήνες τα κύτταρά μου θα είναι τρισεκατομμύρια! Πρώτα σχηματίζονται ο ομφάλιος λώρος και ο πλακούντας, που με τροφοδοτούν με θρεπτικές ουσίες και οξυγόνο. Αν και τρέφομαι και θερμαίνομαι από τη μητέρα μου, δεν έχουμε το ίδιο αίμα ούτε ξέρει ακόμα ότι υπάρχω. Μάλιστα περιμένει την κανονική έμμηνο ροή στο τέλος της εβδομάδας.







-την τρίτη εβδομάδα 
Σχηματίζεται η σπονδυλική στήλη, το κεφάλι, οι πνεύμονες, το στομάχι, το έντερο και τα νεφρά μου. Το συκώτι μου παράγει το αίμα μου. Από την 18η ημέρα αρχίζει να σχηματίζεται το καρδιαγγειακό μου σύστημα. 





-την τέταρτη εβδομάδα

Συμπληρώνω τον πρώτο μήνα της ζωής μου! Έχω ύψος μισό εκατοστό και ζυγίζω μισό γραμμάριο! Οι γάμπες μου είναι σα μικρές φτερούγες και τα χέρια μου έχουν σχηματιστεί. Αν και ζω ήδη ένα μήνα, η μητέρα μόλις τώρα αρχίζει να το υποψιάζεται,  καθώς η περίοδός της καθυστερεί εδώ και δύο εβδομάδες. Με τους υπερήχους μπορείτε ν’ ακούσετε την καρδιά μου να χτυπά.







-την πέμπτη εβδομάδα
Σε μία εβδομάδα το ύψος και το βάρος μου έχουν διπλασιαστεί! Έχω ύψος ένα εκατοστό και βάρος ένα γραμμάριο. Ξεχωρίζουν το κεφάλι, ο θώρακας και η κοιλιά μου. Σχηματίζονται τα μάτια μου με τον αμφιβληστροειδή, τον φακό και τα βλέφαρα. Ξεπροβάλλουν τα αυτιά και η μύτη μου. Μπορεί να καταγραφεί ακόμα και το ηλεκτροκαρδιογράφημά μου!



-την έκτη εβδομάδα
Έχουν  διαφοροποιηθεί οι γονάδες μου και διακρίνονται τα δάκτυλα στα χέρια και τα πόδια μου. Στο τέλος της εβδομάδας τα εγκεφαλικά μου κύματα μπορούν να καταγραφούν σε ένα κανονικό ηλεκτροεγκεφαλογράφο. Κι ωστόσο κάποιοι λένε πως ακόμα δεν έχω ψυχή… δεν είμαι άνθρωπος.








-την έβδομη εβδομάδα
Ο εγκέφαλός μου έχει σχηματιστεί. Μπορώ να αισθανθώ και αντιδρώ σε ερεθίσματα. Ανοίγουν τα
χείλη μου, μπορώ να κάνω θηλαστικές και καταποτικές κινήσεις. Τα δάχτυλά μου μακραίνουν και τα δαχτυλικά μου αποτυπώματα παίρνουν τη μορφή που έχουν σ’ όλη μου τη ζωή.










-την όγδοη εβδομάδα (ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ)
Οι  60  πιο σπουδαίες ημέρες της ζωής μου: Όλα τα όργανά μου έχουν σχηματιστεί. Τώρα πια δεν θα δημιουργηθούν άλλα. Θα μεγαλώνω συνεχώς και οι λειτουργίες μου θα τελειοποιούνται. Στους επτά μήνες που έχω μπροστά μου, ώσπου να γεννηθώ, το ύψος μου θα εικοσαπλασιαστεί (μέχρι εξήντα εκατοστά) και το βάρος μου θα αυξηθεί χίλιες φορές (τρία κιλά και περισσότερο).







-την ένατη-δέκατη εβδομάδα
Τώρα πια λειτουργούν όλα μου τα όργανα: μύες και νεύρα συγχρονίζονται, κινώ χέρια και πόδια, πιπιλίζω το δάχτυλο. Μπορώ να πιάνω ένα μικρό αντικείμενο. Αναπηδώ και κολυμπώ στο ζεστό αμνιακό υγρό. Αν με τρυπούν, αισθάνομαι πόνο. Ακούω ήχους και θυμάμαι τους χτύπους της καρδιάς της μητέρας μου. Όταν γεννηθώ, θα τους αποζητώ.


-την ενδέκατη–δωδέκατη εβδομάδα
Ήδη είμαι 8 εκατοστά και ζυγίζω 25 γραμμάρια. Μέσα σε ένα μήνα το ύψος μου τριπλασιάστηκε και το βάρος μου οκταπλασιάστηκε! Φυτρώνουν τα μαλλιά και τα νύχια μου! Όλες οι ψυχικές μεταβολές της μητέρας μου και κάθε ουσία επηρεάζουν και εμένα.


Πως η μαμά μου θ’ αποφασίσει υπεύθυνα;
Κάποιος πρέπει να της μιλήσει για τις επιπτώσεις που θα έχει αν με αποχωριστεί με αυτό που συχνά αποκαλείται «διακοπή εγκυμοσύνης», δηλ. άμβλωση/έκτρωση. Αυτό θα είναι η διακοπή της ζωής μου, γιατί από τη σύλληψη μου είμαι κανονικός άνθρωπος με ζωή, και μάλιστα μοναδικός σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, πολλοί προσπαθούν να την πείσουν ότι η «διακοπή της κύησης» δεν είναι κάτι κακό – ειδικά αν είμαι πολύ μικρό… Συχνά η άμβλωση γίνεται χωρίς η μαμά μου να έχει συνειδητοποιήσει ότι από τη σύλληψή μου έχω ζωή., όπως έχει διαπιστώσει η ιατρική επιστήμη.


Και πως γίνεται η «διακοπή της κύησης»;

Με χειρουργική επέμβαση: με ειδικά εργαλεία προκαλούν διαστολή του τραχήλου της μήτρας και με βγάζουν κομματιάζοντάς με, με μηχάνημα αναρρόφησης ή με αιχμηρά ξέστρα. Μπορούν επίσης να με βγάλουν με μικρή καισαρική τομή.

Με χάπια, που με νεκρώνουν και προκαλούν την αποβολή μου. Αν δεν αποβληθώ ολόκληρο, τα υπόλοιπα κομμάτια μου θα πρέπει να αφαιρεθούν χειρουργικά.

Με έγχυση άλατος στο αμνιακό υγρό μου, για να καώ ζωντανό και μετά να γεννηθώ νεκρό. Παλιότερα τον τρόπο αυτό τον χρησιμοποιούσαν συχνά.

Με το χάπι της επόμενης μέρας. Το χάπι αυτό πολλές φορές λειτουργεί αντισυλληπτικά. Άλλοτε δεν εμποδίζει τη σύλληψη, αλλά την εμφύτευση μου στη μήτρα, βάζοντας τέλος στη σύντομη ζωή μου ή αυξάνοντας τις πιθανότητες να προσκολληθώ στη σάλπιγγα της μητέρας μου (εξωμήτρια κύηση)… οπότε και πάλι είμαι καταδικασμένο σε θάνατο, ενώ η μητέρα μου κινδυνεύει. Έτσι δρα και το ενδομήτριο σπείραμα (σπιράλ)  που πολλοί θεωρούν απλώς αντισυλληπτικό.


Υπάρχουν πολλές μέθοδοι έκτρωσης. Μερικές είναι ιδιαίτερα μαρτυρικές για μένα – η καρδιά μου χτυπά με πείσμα και αγωνίζομαι μάταια να κρατηθώ στη ζωή… Με όλες όμως τις μεθόδους, οδυνηρές ή ανώδυνες, παλιές ή σύγχρονες, η θανάτωσή μου είναι γεγονός.


Ποιος μπορεί να βοηθήσει τη μητέρα μου...

Η Αγκαλιά με ανιδιοτέλεια, αγάπη και σεβασμό, συμπαραστέκεται σε όλες εκείνες τις γυναίκες έγγαμες ή άγαμες, που διάφοροι λόγοι, κυρίως εγκατάλειψης, κακοποίησης, αλλά και κοινωνικοοικονομικοί, τις πιέζουν να οδηγηθούν στη βίαιη αφαίρεση της ζωής του εμβρύου-παιδιού τους.

Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με το 

Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού – «Η Αγκαλιά»
Γραμμή επικοινωνίας: 210-8828788


Κάθε παιδί είναι μία ελπίδα για τον κόσμο!

Μία ζωή σε καλεί

Αγκάλιασέ την!!!

Δείξε και εσύ το σεβασμό σου στην ανθρώπινη ζωή.